Het gezin van Wiebe Haagsma woonde wisselend in Friesland en dan weer in Amsterdam. Wiebe Hendriks Haagsma is bij de relletjes van de spoorwegstaking in 1903 met een boksbeugel in elkaar geslagen. De gevolgen waren blijkbaar ernstig, want hij kreeg een invaliditeitspensioen en is met zijn gezin teruggekeerd naar Friesland. Het gezin kwam te wonen in de Bargebek onder Wijckel, waar Wiebe Hendriks Haagsma nog een aantal jaren schoenmaker is geweest. Voor zijn overlijden in 1908 heeft Wiebe tegen zijn vrouw Akke gezegd "als ik er niet meer ben, ga dan terug naar Amsterdam, daar liggen meer kansen voor de kinderen". Dat is ook gebeurd na eerst in Balk op een aantal adressen te hebben gewoond. De vader van Wiebe, Hendrik Wiebes Haagsma, was al voor 1900 naar Amsterdam verhuisd. Hij "suttele mei frysk brea" maar omdat het niet goed ging met de handel keerde hij terug naar it Heitelân. Zijn zoon Johannes, dus de broer van Wiebe, bleef achter in Amsterdam en werd ook politieagent.

meer over de spoorwegstaking van 1903 zie de volgende websites: wikipedia - vakbondshistorie -

In Balk heeft het gezin gewoond in 't Sael en in of achter Raadhuisstraat 61 waar onderstaande foto ook genomen moet zijn, waarschijnlijk zo rond 1925.

Jantje, Pieter, Aaltje, een vriendin van Aaltje, Hendrik, Martje

Janke Rijpsma (1917-2001), Akke Haagsma - Schots

Onderstaand verhaal is opgetekend door de heer Pieter Haagsma, de vader van mevrouw M. Krook - Haagsma. Pieter Haagsma vertrok zo rond 1926 naar Amsterdam.

Mijn vroegste herinneringen gaan terug naar de verhuizing van Wijckel (Bargebek) naar Balk. Ik weet dat ik voor een raam stond te kijken naar een boerenkar met het weinige huisraad. Wij kwamen dus in Balk te wonen in een blokje huizen 12, 6 aan de Lutskant en 6 die op het land uitkeken en daar was een smal straatje en een klein bleekveldje en dan een sloot en dan het land van Harmen Grouwstra.

Links van ons woonde Sjoerd Ansk en rechts van ons oude Teade Jeltsje. Ik had een figuurzaag en zo nu en dan zaagde ik de nagels van haar tenen af. Die nagels van haar waren te hard, zodat ze die zelf niet kon knippen. Daar naast woonde Jan de Graaf met zijn vrouw Jantje Vos met een paar kinderen. Met één van die kinderen, Albert de Graaf, was ik bevriend. Als ik hem dan ophaalde 's middags, zaten ze vaak nog te eten en na het eten vroeg Jantje mij dan uit de bijbel te lezen. "Hier kunnen ze niet lezen", zei ze dan. Ik heb daar ook wel gezeten als het onweerde en bij elke blikseminslag riep Jantje "O Heere bewarje ús". Dat speelde zich allemaal af op het Kattenein. Daar woonde Jan flikje met zijn moeder. Daar woonde Elske met haar winkeltje, waar ik wel eens boodschappen haalde. Ze schreef met krijt op de toonbank om uit te rekenen wat je betalen moest. Daar woonde Tea liemprikke die muggevangers maakte en van wiens vrouw ik altijd kaaskorsten kreeg. Tea had ook een stoofperenboom en dan viel er wel eens een vanaf over de sloot op het land van Harmen Grouwstra. Hongerig zijnde op die leeftijd was dat welkom, (bekloekerige) peren en kaaskorsten.

Bij de gaslantaarn speelden wij als jongens en meisjes meestal als het 's avonds donker was. In de steeg stond een pomp tegen de muur. 's Winters bevroor daar de plas water die er altijd lag. Daar heb ik alleereerst op schaatsen gestaan, later op de Luts. Er is mij daar door een of andere vrouw ook eens een halve cent geboden als ik op sokken door het water durfde te gaan. En dat durfde hij wel en met die halve cent naar Elske te snoepen. En daar heb ik met Janke heel wat afgejakkerd in een kinderwagen. Ik als paard. Ik kreeg in die tijd ook een fiets, maar zonder banden, daar reed ik de straat af en aan, dat de buren er gek van werden.